Δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία, τα υλικά του υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα σπίτια και ο χρόνος παρασκευής του περιορίζεται σε δευτερόλεπτα!
Δεν είναι φανταστικό σαν θέαμα?
Ένα γενναίο κομμάτι ανθότυρο και μια μεγάλη κουταλιά μέλι να το σκεπάζει και να γυαλίζει!!!
Προσοχή το ανθότυρο (ή ο ανθότυρος αν προτιμάτε) δεν πρέπει να είναι πολύ ξινό ή νερουλό και να θρυμματίζεται, αλλά ούτε και αλμυρό. Πρέπει να έχει παχιά και πυκνή υφή και ελαφρώς αλατισμένο προς το ουδέτερο. Το μέλι να είναι κατ' αρχήν αυθεντικό και χωρίς προσθήκες!
Εγώ προτιμάω το μέλι ελάτης στο οποίο με ξετρελαίνει εκτός από την απαλή του γεύση και το βουτυρένιο σχεδόν μεταξένιο χρώμα του!
Βασικά μπορεί να σερβιριστεί σαν επιδόρπιο αλλά και σε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας.
Λαχταριστό!
Όποιος έχει δοκιμάσει τα μυζηθροπιτάκια ή σκαλτσούνια ή μαλεβιζιώτικα όπως τα ονομάζουν (κάθε περιοχή τα ονομάζει και διαφορετικά) μπορεί να βρει τη γεύση τους πολύ κοντινή!
Τα μυζηθροπιτάκια αυτά που φτιάχνονται με ζύμη στην οποία βάζουμε γέμιση από μίγμα ανθότυρου (γλυκιά μυζήθρα) μέλι ή ζάχαρη, κανέλα, κρόκο αυγού κλπ! Το μίγμα τοποθετείται στο κέντρο ενός κυκλικού κομματιού ζύμης που στη συνέχεια τσιμπώντας τη με τα δάχτυλά μας σκεπάζουμε τη γεμιση γύρω γύρω αλλά την αφήνουμε ελεύθερη από πάνω!
Φοβερές λιχουδιές που ταιριάζουν όλες τις ώρες, για αλμυρό, για γλυκό, με ρακί, σκέτα, με τον καφέ, όπως θέλει κανείς!!!
Τα καλύτερα μυζηθροπιτακια που έχω δοκιμάσει ποτέ και που κάποια στιγμή θα προσπαθήσω να τα φτιάξω, ήταν εκείνα από ένα εργαστήριο ζαχαροπλαστικής στη Νάουσα της Πάρου πριν μερικά χρόνια, τότε που η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σάρωνε στα γήπεδα της Πορτογαλίας!
Διπλή η γλύκα τότε!
Ήταν ελάχιστα γλυκά, ίσα ίσα για να τα χαρακτηρίσεις, που σε συνδυασμό με την τραγανή και λεπτή ζύμη τους, απογείωναν την γευστική εμπειρία!!!
Βρε να μη θυμάμαι το όνομα του ζαχαροπλαστείου...
Ξεχνιούνται αυτά?? Θα πρέπει να ξαναπάω την Πάρο τώρα....
